Nieuws

Joyce van de Veen, hoofd Bijbelwerk, en drie Amerikaanse collega’s reizen door West Afrika om de projecten van de lokale bijbelgenootschappen te bezoeken. In de tweede helft van mei gaan ze op bezoek bij het bijbelgenootschap van Togo. Op zondag zijn ze met hun lokale collega’s te gast bij Presbyteriaanse kerk Eglise Evangelique Presbyterienne du Togo in hoofdstad Lomé.

Als ik op reis ben voor het Bijbelgenootschap probeer ik zondags altijd in het buitenland een kerkdienst mee te meemaken. Nou ja, echt een kerkdienst bijwonen is vaak niet het geval. Een dienst geeft zo’n mooie gelegenheid om mensen te interviewen, kinderen te zien in de zondagsschool en soms de voorganger te spreken.

Als we aankomen zwaait mijn vriendin Aimee Gunn naar ons. Snel stappen we uit de witte pick-up van het Togolees Bijbelgenootschap. Deze zondagochtend werden we verrast door een tropische regenbui. Opeens veranderde de plaatselijke wegen in een modderpoel. Aimee neemt ons meteen mee naar de zondagsschool. Meer dan tweehonderd kinderen zingen en dansen in een open ruimte onder het zondagsschoolgebouw. Het is een vrolijke gebeurtenis met veel geklap en lachende gezichten. Na zo’n tien minuten gaan alle kinderen naar hun eigen ruimtes op de eerste verdieping.

Ik ga mee met de groep 6 – 8 jarigen. Als ik mijn fotocamera uit mijn tas haal, komt een jongetje van een jaar of vier naar mij toe. Hij leunt tegen mij aan en is erg geïnteresseerd in mijn camera. Gauw maak ik enkele foto’s van de kinderen die reageren op vragen van Aimee over het Bijbelverhaal. Allemaal materiaal dat het Bijbelgenootschap van Togo heeft kunnen geven aan de kerk.

Dan is het tijd om naar de kerkdienst te gaan. Net als ik een eerste stap over de drempel zet, komt het koor al swingend naar beneden. Mijn kleine vriendje is inmiddels op mijn schoot gekropen. Even later wordt hij door een van de vrouwelijke koorleden in zwart gewaad tot de orde geroepen. Blijkbaar zijn moeder. Hij mag niet met mijn paraplu spelen. Ik vind dat niet erg. Veel liever heb ik dat hij met mijn paraplu speelt dan met mijn camera.

Na het koorgezang volgt de collecte. Op vier plekken in de grote kerk met zo’n achthonderd zitplaatsen staan collecteboxen opgesteld. Elk gemeentelid staat op van zijn bank en volgt diegene die naast hem zit. Al swingend en zingend vindt iedereen zijn weg naar de dichtstbijzijnde collectebox. Gezamenlijk zingen we nog een lied in Ewe, de taal die de inwoners van deze streek spreken. Om de dienst te beëindigen spreekt de voorganger een dankgebed uit. Even later staan we weer buiten. Gelukkig is de zon doorgebroken. De moeder van ‘mijn vriendje’ komt op mij af. Ze vertelt dat haar zoon Emmanuel Amavi heet en een tweelingzus heeft die Emmanuella heet. Natuurlijk moet ik met de tweeling op de foto. Een mooie afsluiting van ontmoetingen met jong en oud in de kerk in Togo.