Nieuws

Een groep van zes medewerkers van bijbelgenootschappen uit Engeland, Nederland, Singapore en Noorwegen reist twaalf dagen door China om Bijbelprojecten te bezoeken. Een deel van deze projecten is ondermeer tot stand gekomen door financiële steun van de donateurs van het Nederlands Bijbelgenootschap en Kerk in Actie. Joyce van de Veen reist mee. Zij is manager Fondsenwerving en Communicatie bij het NBG.

Het is een frisse en sombere zaterdag, als we op bezoek zijn bij het theologisch Seminarie. Het seminarie ziet er eenvoudig maar verzorgd uit. Verschillende betonnen gebouwen van drie verdiepingen hoog zijn aan elkaar gebouwd. Als we door het ijzeren grote toegangshek lopen, horen we geluiden van zingende Chinezen. Voorgangers Zhu en Wong begroeten ons hartelijk en nemen ons mee naar een collegezaal. Als de deur voor ons wordt geopend komen prachtig gezang ons tegemoet. Recht voor ons zien we een groot rood kruis met aan de linkerkant Chinese tekst en aan de rechterkant de woorden in het goud O Lord, hear my prayer. Listen to my cry for mercy.  De studenten zitten met hun jas aan in de kerkzaal; ze oefenen voor de kerkdienst van morgen. Muzieklerares He vraagt net aan de studenten om op te staan. En bij het volgende lied .bewegen de studenten mee met hun handen. Met “Een, twee, drie, vier,” geeft He Enji de maat aan. Student Wan Yumin begeleidt hen op de piano. Het lied is van auteur Xiao Min. Zij is afkomstig uit de ondergrondse kerk. Veel Chinezen zijn geïnspireerd door haar. Zo zelfs dat haar muziek nu ook gebruikt wordt in de officiële Driezelfkerk in de provincie Henan. Zhu vertelt dat “het lijkt soms alsof God ver is, maar met deze liederen ervaren we dat Hij een bijzondere vriend is. We voelen ons dicht bij God.” Bij enkele studenten lopen de tranen dan ook over hun wangen.

Even later neemt Wong ons mee naar een collegezaal met zo’n 100 studenten in de leeftijd van 20 – 40 jaar. Het valt op dat de vrouwelijke studenten op de eerste rijen zitten en de mannen achterin hun plek hebben gevonden. Ook op zaterdag gaan de lessen door; alle theologiestudenten krijgen les in politiek en recht. Ze betalen omgerekend ongeveer 440 euro per jaar om drie jaar lang colleges te volgen. Dat is een groot bedrag. Velen komen uit arme gezinnen en hebben steun van hun kerk nodig om te kunnen studeren. Op de vraag waarom ze theologie willen studeren, laten verschillende studenten weten dat ze in de toekomst predikant willen worden. Er is een groot tekort aan voorgangers. Wij, de vertegenwoordigers van diverse bijbelgenootschappen, mogen hen dankzij donaties aan onze organisaties Bijbels studiemateriaal overhandigen. Met een vriendelijke glimlach en een dankjewel ontvangt elke studenten een Studiebijbel, een uitgave met analyses van Bijbelse thema’s en een concordantie. Materiaal waar ze erg op hebben zitten wachten.

De studenten hebben een behoorlijk gevuld dagschema. Om 05.30 uur gaat de wekker en daarna bidden en lezen ze in de Bijbel tot het ontbijt op hen wacht om 07.00 uur. Als je vroeg op het terrein zou rondlopen, dan zie je studenten geknield zitten of in hun Bijbel lezen, deelt Wong met ons. De verdere ochtend is veelal gevuld met colleges en in middag is er ook tijd voor praktijklessen. Gelukkig is het zaterdag en kunnen we ‘s middag enkele studenten persoonlijk ontmoeten. Jie Lie (22 jr.) uit Xu Chang komt uit een christelijk gezien. In haar tienerjaren is ze zich meer voor het geloof gaan interesseren. Ze heeft zich op 18-jarige leeftijd laten dopen. “Toen ik vijf jaar was, vertelde mijn oma mij altijd Bijbelverhalen. Vooral het verhaal van de Ark van Noach heeft grote indruk op mij gemaakt. In een wereld met veel geweld was de Ark voor mij een plek van vrede.” 

Ook He Ha Yui (20) uit het dorpje Ping Ding Shan heeft een eigen verhaal hoe ze in aanraking kwam met het christelijke geloof. “Mijn moeder was ernstig ziek in mijn kindertijd. Ze was erg zwak en had grote psychische problemen. Zij was een christen, maar mijn vader en grootouders niet. Door de ziekte van mijn moeder begonnen ze te bidden. En een groot wonder gebeurde. Niet alleen genas mijn moeder, maar ook mijn vader en grootouders kwamen tot geloof. Mijn vader is inmiddels predikant en ik wil ook voorganger worden in mijn geboorteplaats. Er zijn gewoon veel te weinig voorgangers om alle gelovigen te onderwijzen.”

Voor Jang Kheng Sie (23) uit Xin Xiang ligt dit allemaal een beetje anders. “Ik kom uit een gezin met vier kinderen en ben de oudste. Ik heb twee zusjes en een aangenomen broertje. Toen ik mijn familie vertelde dat ik theologie wilde studeren waren ze daar op tegen. Als oudste van het gezin vonden ze dat ik gauw een baan moest vinden om het gezin financieel te steunen. Maar toch heb ik doorgezet. Ik ervoer geen vrede om een baan te moeten zoeken, maar die vrede heb ik nu wel. Het maakt mij echt niet meer uit dat anderen mij voor gek verklaren. Ik weet dat dit de juiste plek is voor mij.”