Blog

Een Saramaccaanse Bijbel voor het binnenland van Suriname

‘Het is bijzonder om met eigen ogen te zien hoe blij deze jonge kerk in Suriname reageert op een nieuw bijbelgedeelte in hun eigen taal.’ NBG-directeur Rieuwerd Buitenwerf doet verslag van zijn projectbezoek in het binnenland van Suriname.

Zelden heb ik me in een kerk zo welkom gevoeld als in de kerk in Laduani, diep in het binnenland van Suriname. Het gebouw is een heel eenvoudige open constructie van houten palen en golfplaten, direct aan de oever van de Boven Suriname rivier.

Saramaccaanse dorpen

Aan de rivier liggen talloze Saramaccaanse dorpen, ooit ontstaan toen ontsnapte slaven uit de plantages zo diep mogelijk het bos in vluchtten – voorbij de stroomversnellingen. Daar konden de Hollandse soldaten namelijk niet meer komen.

Vanaf het einde van de autoweg is het nog twee uur varen naar Laduani. Bij het passeren van de dorpen valt direct op hoe belangrijk de rivier voor de mensen is: Ze doen er de was, de afwas, en zorgen voor hun eigen hygiëne. En veel mensen – jong en oud – proberen vis te vangen.

De rivier zit vol rotsen en stroomversnellingen. De veiligste boot om hier te kunnen varen is een korjaal – een dikke uitgeholde boomstam met zijplanken en zitbankjes. Wij varen mee met Michel, een gemeentestichter die in diverse dorpen aan de rivier werkt. Samen met de vertalers van de Saramaccaanse Bijbel leidt hij ons rond in het gebied.

Blij met een nieuw bijbelgedeelte in eigen taal

We ontmoeten een groep christenen in een nog grotendeels heidens dorp. Bij de ontmoeting luistert de groep naar het evangelie via een proclaimer. Ook krijgen ze een nieuw stuk Saramaccaans Oude Testament voorgelegd – de oudste leest voor, de gemeente luistert. Allemaal krijgen ze de mogelijkheid reageren, en de vertalers noteren de opmerkingen. Het is bijzonder om met eigen ogen te zien hoe blij deze jonge kerk reageert op een nieuw bijbelgedeelte in hun eigen taal. Bij het verlaten van het dorp lopen we langs een schrijn waarbij het grootste deel van het dorp nog altijd offert aan bosgoden en riviergoden.  Als ik dat zie, besef ik wat een dapper man Michel is.

Hij is trouwens ook goed in vissen. Na onze projectbezoeken is er nog even tijd om te gaan vissen met de korjaal. De directeur van het Surinaams Bijbelgenootschap en ik met een hengel, Michel met een touwtje met haak. Michel vangt een grote piranha en een meerval.

Hardop de Bijbel lezen

In de kerk preekt de voorganger over Mattheüs 4:18-19: Petrus en Andreas worden geroepen om vissers van mensen te worden. Hij moedigt de gemeente aan om hardop uit de Bijbel te lezen, zodat de buren mee kunnen luisteren. Ik denk bij zijn woorden aan die schrijn. Zou ik het durven? De voorganger wijst er ook op dat je geduld moet hebben om vissen te kunnen vangen. Daar was ik ook al achter gekomen…

Dan komt het moment van vertrek. Op de oever staat de gemeente te zwaaien en te zingen. Hun diepe geloof, vreugdevolle zang en grote gastvrijheid zal ik niet snel vergeten.

Rieuwerd Buitenwerf

Foto’s: Ruben Timman

Deze blog werd eerder gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad.