Gaby Geelhoed (58) weet het nog precies, al gebeurde het jaren geleden.
In een droom hoorde ze dat er één ding tegen haar werd gezegd: ‘Johannes 14 vers 13 en 14′. Meer niet. Geen uitleg, of toelichting, alleen die Bijbeltekst. Toen ze even later wakker werd om naar het toilet te gaan, dacht ze: dit moet ik onthouden. Om zich meteen af te vragen: bestaat die tekst eigenlijk wel?
Maak je geen zorgen…
Toch begon de volgende dag als alle andere: haar dochtertje uit bed halen, een boterham smeren, opruimen. Pas later die ochtend schoot de Bijbeltekst uit haar droom haar weer in gedachten. Nu pakte ze haar Bijbel erbij. Het was de trouwbijbel die ze op haar huwelijksdag cadeau had gekregen, maar die al die jaren ongebruikt in de kast stond. Zou Johannes 14 inderdaad bestaan? Ze las:
Gaby: ‘Die woorden kwam regelrecht mijn hart binnen. Mijn man zat in die tijd zonder werk, zelf had ik maar een klein inkomen, maar we moesten wel de hypotheek betalen. Er waren dus zorgen over geld. En nu las ik dit in de Bijbel! Het was alsof God zei: “Maak je geen zorgen, het komt goed”.’
‘Ik dook het uitgaansleven in’
Dat God zo’n boodschap voor haar had, raakte Gaby diep. Juist omdat zij in haar jeugd zelf het geloof had losgelaten.
‘Als tiener was ik heel actief in de katholieke kerk. Het was een gouden tijd. Ik ging met de jeugdbeweging op reis, en ik genoot van de muziek, de vriendschappen en de levendigheid. Het hoorde echt bij mijn leven. Toch begon er gaandeweg iets te wringen. Het geloof voelde niet echt, niet persoonlijk.’
Toen ze haar gedachten deelde met de priester in haar kerk, kreeg ze een verrassend advies van hem. Waarom neem je niet een tijdje afstand, zei hij, zodat je kunt ontdekken of dit echt bij je past?
Gaby: ‘Ik dook het uitgaansleven in, met alles erop en eraan. Het was een totaal andere wereld, en het geloof verdween steeds meer naar de achtergrond.’
Een wondertje van God
Gaby leerde haar man kennen, ging trouwen, en het leven werd gewoon druk en vol.
‘Maar toen werd mijn dochtertje geboren. En zij was zo mooi, zo gaaf. Er kleefde iets hemels aan haar, ik kan het niet anders omschrijven.’
Dat gevoel maakte iets in haar wakker.
‘Ik wilde iets terugdoen voor God, omdat Hij mij zo’n wondertje cadeau had gedaan. Daarom besloot ik haar te laten dopen, in de katholieke kerk. Dat was de vorm die ik kende, ook al wist ik niet goed wat ik met mijn eigen geloof aan moest. Het knaagde wel. Er was iets wakker geworden vanbinnen.’
‘Ik wil me laten dopen!’
Haar droom over Johannes 14 wakkerde dat prille begin verder aan. Terwijl ze zich die middag klaarmaakte om te gaan werken, dacht ze opeens aan een christelijk boek dat ze van haar moeder had gekregen.
‘Ik stopte het boek in mijn tas om in de bus te lezen, en las het in één ruk uit. Met mijn dyslexie zegt dat heel wat! Ik las ook over Jezus, die zich liet dopen. Toen dacht ik: als Hij zich al liet dopen, wie ben ik dan om te denken dat het voor mij niet nodig is? Ik wil me laten dopen!’
Het besluit zelf was duidelijk, maar hoe vertel je zoiets thuis? Haar man was niet gelovig en zou niet begrijpen waar deze ingeving vandaan kwam. Gaby besloot voorzichtig te beginnen. Zonder meteen haar hele innerlijke omkeer uit te leggen vertelde dat ze naar de kerk wilde, ter oriëntatie, omdat het misschien leuk zou zijn voor hun dochtertje.
Ze koos voor een kerk in de buurt. Daar vond ze ruimte om verder te groeien in geloof, met al haar vragen. ‘Mijn man vond het in het begin best moeilijk. Was ik niet bij een sekte terecht gekomen? Wat gebeurde daar eigenlijk? Zou hij me kwijtraken?’
Juist daarom maakte het indruk op Gaby dat de leiding van de kerk haar niet wilde dopen zonder dat haar man erachter stond. Toen haar doopdag eindelijk aanbrak, was het dan ook een feest voor Gaby. Hier gaf ze antwoord op iets wat God al lang geleden in haar leven was begonnen!
God laat niet los
Verhalen als dat van Gaby inspireren ons om door te gaan met het beschikbaar stellen van de Bijbel, in boekvorm, via de app en op de socials. Wij mogen zaaien in vertrouwen: God laat niet los.