‘Toen ik verkering kreeg, wist ik dat ik mijn man een verslavingsverleden had’, vertelt Marjo. ‘Maar hij was tot geloof gekomen, en zijn liefde voor Jezus was echt. Het was zo bijzonder hoe hij die liefde ook deelde met andere mensen.’
Ze trouwden in 2001 en raakten betrokken bij Jeugd met een Opdracht, een christelijke zendingsorganisatie. In 2010 kwam de eerste grote terugval, en in 2018 opnieuw.
‘Dat was superheftig, want een verslaving heeft invloed op alles. Iemands karakter verandert. Dit was niet de man met wie ik getrouwd was! Ook doet een verslaafde alles om aan drugs te komen en dat kan daadwerkelijk gevaarlijk zijn. Dus zorgde ik dat er geen sieraden of portemonnee in het zicht lagen, maar ook het messenblok van het aanrecht haalde ik weg.’
God als enige houvast
Een tekst die al haar hele leven belangrijk was voor Marjo, werd in deze periode een reddingslijn: Psalm 91.
Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende, zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting, mijn God, op U vertrouw ik.
‘Hier heb ik me echt aan vastgehouden. Soms vroegen mensen me: ‘Hoe kun je nog steeds aan God vasthouden?’ Maar wat zou ik moeten zonder God? Ik kon niet anders dan rennen naar Jezus en geloven dat mijn leven verankerd is in Hem. Soms had ik geen woorden meer om te bidden. Dan viel ik terug op wat er geschreven staat in de Bijbel, bijvoorbeeld over de vrede van God die alle verstand te boven gaat. Omdat het er staat, mogen we God erom vragen: “Heer, ik heb uw vrede nodig die mijn verstand te boven gaat.” Dat heb ik ook ervaren.’
Eenzaamheid – en toch gedragen
In de tijd dat haar man niet thuis woonde tijdens een hulpverleningstraject, bleef ze ook hem bemoedigen vanuit de Bijbel. ‘Het verhaal van de verloren zoon betekende altijd veel voor hem. Een schilderij van dit verhaal nam ik mee naar zijn kamer, en het raakte hem opnieuw.’
Uiteindelijk verloor hij de strijd. In de maanden na zijn overlijden ontving Marjo veel steun van mensen om haar heen. Lieve kaartjes, pannetjes soep. ‘Ik weet niet wat ik zonder mijn vrienden had gemoeten.’ Maar na het eerste jaar pakte iedereen zijn leven weer op, terwijl de pijn en puinhopen nog lang geen verleden tijd waren. Hoewel de eenzaamheid pijn doet, beseft Marjo dat het erbij hoort.
‘Niemand kan zijn plek innemen, ook niet voor mijn kinderen. De eenzaamheid kan niet opvullen. Zelfs Gods aanwezigheid ervaar ik niet altijd. Maar daar is mijn geloof dan ook niet op gebouwd. Uiteindelijk gaat het dieper dan dat gevoel. Het is een zeker weten, diep vanbinnen, dat niets mij kan scheiden van de liefde van Jezus. Dwars door de twijfel mag ik weten dat God er is. Dat Hij een God van nabijheid is, ondanks alles.’
Meer lezen?
Marjo schreef een boek over haar ervaringen, waarmee ze anderen wil bemoedigen. Haar boek ‘Liefde blijft’ is te koop in de webshop van het NBG.